Riječ istine: Šejh, muhaddis Abdul Aziz et-Tarifi o džihadu u Iraku

667

Hvala Uzvišenom Allahu koji u svakom vremenu daje učenjake koji ispunjavaju svoj zavjet kojeg su dali Uzvišenom Allahu da će istinu širiti i da je neće prikrivati, učenjake koji se u ime Allaha ne boje ničijeg prijekora.

Šejh Abdul Aziz et-Tarifi, Allah ga sačuvao, je bio gost na jednom od arapskih foruma ”Sajdul fevaid”, gdje su mu postavljena pitanja iz različitih oblasti a ponajviše iz hadisa jer je to uža specijalizacija šejha. Ovom prilikom prenosimo pitanje i odgovor koji se tiče naše braće u Iraku i njihovog džihada protiv krstaškog okupatora kojeg određeni ljudi, koji se pripisuju znanju, nazivaju fitnom i neispravnom borbom.


Evo pitanja koje je postavljeno šejhu i odgovor na njega:

Sedamnaesto pitanje: Nije vam nepoznato ono što se dešava muslimanima Iraka od američko-britanske krstaške okupacije i njihovih saveznika koji otimaju imetak i ubijaju nedužne ljude. Čudno je da pored toga određeni ljudi koji se pripisuju znanju izlaze i govore da borba u Iraku nije džihad. Šta vi kažete o tome?

Odgovor: Borba Iračana protiv krstaških okupatora je džihad bez ikakve sumnje. To je konsenzus svih učenjaka na čiji din i znanje se možemo pouzdati. Krstaši su ih napali u njihovim kućama, oteli njihova dobra i ukaljali njihovu čast. Onaj ko kaže da njihova borba nije propisani džihad i sumnja u njihovu borbu takav je najveći neznalica o dini islamu, obmanut je, čini zulum i sebi i muslimanima i čini upravo ono radi čega kritikujemo novotare i zabludjele zbog skretanja sa pravoga puta pored njegove jasnoće. Molim Allaha da nas sačuva od takvih koji muslimane obmanjuju u njihovoj vjeri i odvode u zabludu.

Kako da njihova borba nije džihad, kad je bila obaveza borba protiv Tatara koji su upali u muslimaske zemlje i ohalali njihove svetinje. Pa kakav je tek onda slučaj sa krstašima koji su uzdigli krst u zemlji islamskog hilafeta (tj. Irak, koji je ranije bio prijestonica islamskog hilafeta). Kaže šejhul islam Ibn Tejmije, kako stoji u njegovim fetvama: ”Borba protiv Tatara koji su prodrli u Šam je obaveza (vadžib) i po Kur'anu i po sunnetu. Uzvišeni kaže:

وقاتلوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ

‘I borite se protiv njih sve dok fitne ne nestane i din bude Allahov.’

Din je ovdje pokornost, pa ako dio pokornosti bude Allahu a dio nekom drugom mimo Njega, obaveza je boriti se dok sav din (pokornost) ne bude Allahu. Zato Uzvišeni kaže:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ فَأْذَنُواْ بِحَرْبٍ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ

‘O vjernici, bojte se Allaha i od ostatka kamate odustanite, ako ste pravi vjernici. Ako ne učinite, eto vam onda, nek znate, – rata od Allaha i Poslanika Njegova! ’

Ovi ajeti su objavljeni povodom stanovnika Taifa koji su ušli u islam, klanjali i postili ali se sustegli od ostavljanja kamate. Pa je Uzvišeni pojasnio da su oni od onih koji se bore protiv Njega i Njegova Poslanika zbog toga što se nisu okanili kamate, a kamata je zadnje što je Uzvišeni zabranio a predstavlja uzimanje imetka kojeg vlasnik uzima sa zadovoljstvom. Pa ako su ovakvi od onih koji se bore protiv Allaha i Njegova poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, i obaveza je povesti džihad protiv njih, pa kakav je tek onda slučaj sa onima koji su ostavili veliki broj šerijatskih propisa poput Tatara.’’

I kaže: ‘’Tatari su napustili islam u većoj mjeri nego li su to učinili oni koji su odbili dati zekat i haridžije iz Taifa koji su se sustegli od ostavljanja kamate. Pa ko sumnja u ispravnost borbe protiv takvih takav je najveća neznalica o dini islamu. Stoga, kada je obaveza boriti se protiv njih boriće se protiv njih – pa makar u njihovim redovima bilo prisiljenih – po koncenzusu islamskih učenjaka. Abbas je Poslaniku, sallalllahu alejhhi ve sellem, nakon što je bio zarobljen u bitki na Bedru rekao: ‘O Allahov Poslaniče, ja sam izašao pod prisilom.’ Pa mu je Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, odgovorio: ‘Spoljnje gledano ti si bio protiv nas, a što se tiče tvoje nutrašnjosti, to prepuštamo Allahu.’

Džihad protiv nevjernika u islamu nije propisan radi same borbe već radi druge stvari, a to je uspostavljanje Allahove vjere na zemlji. To je prevashodni cilj džihada. Kaže Uzvišeni:

وقاتلوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ

‘I borite se protiv njih sve dok fitne ne nestane i din bude Allahov.’

Ibn Džerir et-Taberi kaže: ‘Tj. borite se protiv njih sve dok ne nestane širka i da se samo Allah obožava, te da se na taj način uzdigne belaj sa Allahovih robova na zemlji. ‘…i din bude Allahov’, tj. sve dok pokornost i ibadet čitav bude Allahu. Ovo što smo spomenuli su spomenuli i drugi mufessiri.’ Zatim je Taberi svojim senedom spomenuo predaje od Ibn Abbasa, Hasana, Katade, Suddija, Ibn Džurejdža i drugih, Allah se smilovao svima.”

Šejh Abdur-Rahman es-S'adi u svom tefsiru kaže: ”Zatim je Uzvišeni spomenuo svrhu borbe na Allahovom putu, te da svrha džihada nije prolijevanje krvi nevjernika i uzimanje njihova imetka, već da se din ispovjeda samo Allahu i da se Allahov din uzdigne nad ostalim vjerama i odbije sve ono što mu je oprečno od širka i drugih stvari. Pa kada se ostvari ovaj cilj onda više nema ubijanja i borbe. ”

Sa arapskog preveo: Aziz Billah

Izvor: saaid.net