Ummet ne može živjeti osim po Allahovom šerijatu – pa kakvo je tek njegovo stanje kada Allahov zakon zamijeni ljudskim zakonima?
Uklanjanje islamskog šerijata iz života muslimana nije samo politička greška niti ljudski idžtihad, već veliki akidetski zločin koji je nastao u vrijeme evropske kolonizacije, a nastavile su ga vlasti koje su došle nakon sticanja nezavisnosti. Tako je sekularni zakon postao najviši autoritet, a šerijat – koji u sebi nosi značenje života, dostojanstva i ispravnosti – bio je potisnut.
Laički zakon je tagut ovog vremena
Većina režima koji danas vladaju muslimanskim zemljama – nakon povlačenja stranih kolonizatora, barem formalno – ako pogledamo njihove ustave, vidimo da su potpuno odvojeni od vjerovanja da je samo Allah jedini zakonodavac. Vlast zakonodavstva se daje narodu ili skupštini, a vladar je učesnik u zakonodavnoj vlasti, ponekad i samostalni zakonodavac. Ovo predstavlja otvoreno odbacivanje islama, koji zahtijeva pokornost Šerijatu.
Suočeni smo sa vladama i elitama koje su ukinule šerijat i onemogućile njegovo sprovođenje u životima muslimana, dajući vrhovnu vlast zakonodavnim skupštinama, koje propisuje šta je dozvoljeno, a šta zabranjeno. Ne postoji kazna ni zabrana osim ako je propisana njihovim zakonima. Tako je laički zakon postao tagut ovog doba.
Uloga evropskog kolonijalizma u uklanjanju šerijata
Zanimljivo je da je evropski kolonijalizam u nemuslimanskim zemljama rijetko nasilno dirao vjerovanja naroda, zadovoljavajući se postepenim uticajem preko kulture i oponašanja. No, u muslimanskim zemljama pristup je bio potpuno drugačiji – postojale su jasne mjere i planovi za uklanjanje islamskog identiteta, i pokušaj da se islam izbriše iz srca muslimana, bilo nasilno ili kroz lukave metode.
Prvi korak u svakoj muslimanskoj zemlji koju su zauzeli bio je ukidanje islamskog zakona i njegovo zamjenjivanje laičkim zakonima. Ova akcija nije imala nikakve veze sa “ekonomskim interesima”, kako to tvrde zapadnjaci i njihovi ideološki sljedbenici. Pravi motiv bio je krstaški duh koji je pokretao Evropu ka okupaciji islamskog svijeta. Allah nas je o tome već obavijestio u Kur’anu:
وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ
“A ni Jevreji ni kršćani neće biti tobom zadovoljni dok ne budeš slijedio njihovu vjeru.” (El-Bekare, 120)
وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّنْ بَعْدِ إيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْـحَقُّ
“Mnogi sljedbenici Knjige bi voljeli da vas vrate u nevjerstvo, iz zavisti, iako im je Istina postala jasna.” (El-Bekare, 109)
وَلا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إنِ اسْتَطَاعُوا
“I oni će se neprestano boriti protiv vas dok vas ne odvrate od vaše vjere – ako budu mogli.” (El-Bekare, 217)
Propis oniha koji mijenjaju i ukidaju Allahov zakon
Sprovođenje šerijata je obaveza svakog muslimana, jer u njemu je život, dobro i ispravnost. Kaže Uzvišeni:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إذَا دَعَاكُمْ لِـمَا يُحْيِيكُمْ
“O vjernici! Odazovite se Allahu i Poslaniku kada vas pozivaju onome u čemu je vaš život.” (El-Enfal, 24)
Uklanjanje šerijata i nesuđenje po njemu jedan je od najvećih oblika skretanja. Posljedice toga su: korupcija, nasilje, nepravda, poniženje i nestanak berićeta.
Pa kakav je status onih koji odbijaju da primijene šerijat, ili koji ga zamjenjuju zakonima koji dozvoljavaju ono što je Allah zabranio? Ili onih koji propišu zakone koji su u direktnom sukobu sa temeljnim principima vjere?
Negiranje imana onima koji ne sude po Allahovom zakonu
Uzvišeni Allah negira iman onima koji ne sude po Njegovom zakonu niti se zadovoljavaju Njegovom presudom, pa tako kaže:
فَلا وَرَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّـمُوا تَسْلِيمًا
“Tako mi Gospodara tvoga, oni neće vjerovati sve dok tebe ne uzmu za sudiju u onome o čemu se među sobom spore, potom u prsima svojim nikakvu nelagodnost ne osjete i dok se sasvim ne pokore.” (En-Nisa, 65)
Imam Ebu Bekr El-Džessas tumačeći ovaj ajet kaže: “Ajet ukazuje da je onaj ko odbije nešto od Allahovih naredbi ili naredbi Njegovog Poslanika – bilo iz sumnje, bilo iz neprihvatanja – izašao iz okrilja islama. To zbog toga što je Uzvišeni presudio da nije od vjernika onaj ko se ne pokori Poslanikovom sudu.”
Suđenje laičkim zakonima ukazuje na pokvarnost (fesad) u srcu
Da su zakonodavci prihvatili i bili zadovoljni Allahovim zakonom, ne bi nikada birali drugo. Njihovo odbacivanje šerijata i propisivanje onoga što je oprečno njemu, ukazuje na pokvarnost (fesad) njihovih srca, kao što kaže Ibn Tejmijje:
“Ko se okrene od pokornosti Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, i od njegova suda, on je munafik, a nije vjernik. Vjernik je onaj koji govori: Čujemo i pokoravamo se. Pa ako nestaje imana samim okretanjem od suda Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, i željom da se sudi pred nekim drugim, pa kakav je tek onda slučaj sa onim koji vrijeđa ili psuje!?”
Šejhul-islam Ibn Tejmije pojašnjava da iman nestaje samim okretanjem od suda Poslanika, pa makar to ne bilo propraćeno poricanjem ili ohalaljivanjem, pa kakav je tek slučaj sa onim ko uspostavlja zakone suprotne šerijatu, nameće ih, silom ih brani, progoni protivnike i baca ih u zatvore?
I kaže Ibn Tejmije, rahimehullah: „Kada čovjek ohalali ono što je haram po konsenzusu ili oharami ono što je halal po konsenzusu, ili promijeni šerijat (tj. šerijatski propis) oko kojeg postoji konsenzus, postaje nevjernik i murted po konsenzusu pravnika.“
Miješanje zakona iz više izvora je napuštanje šerijata
Kaže Uzvišeni:
أَفَحُكْمَ الْـجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ
“Zar oni žele sud džahilijeta, a ko je boljeg suda od Allaha za narod koji vjeruje?” (El-Maide, 50)
Ibn Kesir kaže: „Uzvišeni kori one koji napuštaju Allahov sud koji obuhvata svako dobro i sprovode ljudska mišljenja, strasti i prohtjeve bez ikakve osnove u šerijatu – poput zabludjelih zakona koje su sprovodili ljudi u džahilijetu kao i Tatari i njihov zakon “Jasik” koji je mješavina pravila iz judaizma, kršćanstva i islama, te ličnih želja Džingis Kana. Potom je Jasik postao zakon kod njegove djece kojeg su oni slijedili i davali prednost njemu nad sudom Allaha i Njegova Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem. Ko tako postupi taj je nevjernik protiv kojeg se treba boriti dok se ne vrati Allahovom zakonu i njime sudi i u sitnim i u krupnim stvarima.“
“Ovo djelo – zakonodavstvo i donošenje zakona koji su vještački sastavljeni i preuzeti iz raznih izvora, kao što je slučaj sa savremenim zakonodavstvom koje crpi svoje zakone iz različitih izvora– predstavlja napuštanje šerijata, njegovo mijenjanje i ohalaljivanje suđenja po nečemu drugom mimo njega, čak i ako ti zakonodavci to ne izgovore svojim jezikom; jer je djelo u ovom slučaju izražajnije od riječi.
Sudbina onih koji mijenjaju Allahov zakon na Sudnjem danu
Allah je najavio najstrožiju kaznu oholnicima i inadžijama, onima koji mijenjaju Njegov zakon, koji ga ostavljaju i umjesto njega slijede ljudske zakone i njihove strasti. Kaže Uzvišeni:
مَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ
“A oni koji ne sude po onome što je Allah objavio – takvi su pravi nevjernici.” (El-Maide, 44)
وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِـمُونَ
“A oni koji ne sude po onome što je Allah objavio – takvi su pravi zulumćari.” (El-Maide, 45)
وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
“A oni koji ne sude po onome što je Allah objavio – takvi su pravi grješnici.” (El-Maide, 47)
Nevjerstvo velikog kufra, velikog zuluma i velikog fiska (grijeha) koji izvodi iz vjere i za sobom povlači vječnost u džehennemskoj vatri, Allah nas sačuvao od toga.
A što se tiče završetka takvih Uzvišeni kaže:
وَمَن يُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْـمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَسَاءَتْ مَصِيرًا
“A onaj ko se suprotstavi Poslaniku nakon što mu je jasno ukazana uputa, i slijedi drugi put mimo puta vjernika – Mi ćemo ga ostaviti da ide putem kojim je krenuo i baciti ga u Džehennem. A užasno li je to boravište!” (En-Nisa, 115)
Kaže Ibn Kesir u komentaru pomenutog ajeta: „A onaj ko krene drugim putem mimo šerijata s kojim je došao Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, pa se nađe na jednoj strani, a šerijat na drugoj – i to namjerno, nakon što mu se istina jasno pokaže – te slijedi drugi put mimo puta vjernika – a to suprotstavljanje možda bude jasnom tekstu Šerijata, a može i onome na čemu je jednoglasan ummet Muhammeda, sallallahu alejhi ve sellem, Uzvišeni, odredio Džehennem kao konačno prebivalište na ahiretu, jer onaj ko izađe izvan granica ove šerijatske upute, nema drugog puta osim Džehennema na Sudnjem danu.”
Pokornost oholnicima vodi u vječnu propast
Kaže Uzvišeni:
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِیمُ لِلۡغَاوِینَ ٩١ وَقِیلَ لَهُمۡ أَیۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ ٩٢ مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ یَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ یَنتَصِرُونَ ٩٣ فَكُبۡكِبُوا۟ فِیهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ ٩٤ وَجُنُودُ إِبۡلِیسَ أَجۡمَعُونَ ٩٥قَالُوا۟ وَهُمۡ فِیهَا یَخۡتَصِمُونَ٩٦تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِی ضَلَـٰلࣲ مُّبِینٍ ٩٧ إِذۡ نُسَوِّیكُم بِرَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِینَ ٩٨ وَمَاۤ أَضَلَّنَاۤ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ
A Džehennem će se zalutalima ukazati, i reći će im se: “Gdje su oni koje ste obožavali, a ne Allaha: mogu li vam oni pomoći, a mogu li i sebi pomoći?” Pa će i oni i oni koji su ih u zabludu doveli u njega biti bačeni, i vojske Iblisove – svi zajedno, oni će, svađajući se u njemu, govoriti: “Tako nam Allaha, bili smo, doista, u očitoj zabludi kad smo vas sa Gospodarom svjetova izjednačavali. (Eš-Šu’ara, 91–99)
Ova prepirka u Džehennemu između oholih i potlačenih ukazuje na težinu zločina koji su počinile obje strane. Ipak, kajanje i tuga su više obuzeli potlačene, jer su prodali svoj ahiret za dunjaluk drugih ljudi. Zanemarili su svoja čula percepcije, ugasili su razum, slijedeći običaje svojih očeva i djedova, iz poniznosti i straha pred silom moćnih oholih, i odazivajući se prolaznim strastima. Priznali su, ali tek kada je već bilo kasno, da su bili u očiglednoj zabludi – jer su izjednačavali Allaha, uzvišenog u zakonodavstvu, veličanju ili pokornosti, s parnjacima i ortacima (u obožavanju) koji im nisu mogli donijeti ni korist ni štetu.
To izjednačavanje je nepravedna i neprihvatljiva podjela, jer zakonodavstvo pripada isključivo Allahu, Gospodaru svjetova – Onome koji daje život i smrt, opskrbu, korist i štetu. Oni su zapostavili razum i nisu koristili svoja čula percepcije. Zadovoljili su se slijeđenjem oholih i hodanjem njihovim putem u širenju pokvarenosti, pokoravajući im se kroz nepravedne ljudske zakone, kojima se nepravda proširila zemljom i rasprostranilo se zlo na svakom koraku. Tako su ih njihova pasivnost, slijepi kukavičluk i predaja društvenim običajima – podstaknuti strastima, sumnjama i prohtjevima – doveli do toga da zajedno s oholim tiranima dijele trajnu kaznu. A loše li je to konačno odredište.
Autor: šejh Abdul-Aziz el-Džulejjil
Izvor: nasehoon.org
