“Arhipelag Čagos” i izgradnja američke vojne baze
Godine 1965. Sjedinjene Američke Države su potpisale tajni sporazum s Velikom Britanijom. Tadašnji američki predsjednik Lyndon Johnson bacio je oko na jedan arhipelagu u Indijskom okeanu s ciljem izgradnje američke vojne baze, koja bi bila strateški ključ za brzo američko djelovanje u Africi, na Bliskom istoku, indijskom potkontinentu i zapadnoj Aziji.
Taj arhipelag se zvao “Arhipelag Čagos” i administrativno je pripadao državi Mauricijus, koja je tada bila pod britanskom kolonijalnom vlašću. Velika Britanija je kasnije dala Mauricijusu nezavisnost, ali pod uslovom da pristane na odricanje od Čagosa u zamjenu za 3 miliona funti sterlinga.
Zatim je – kroz tajni sporazum – Britanija iznajmila teritoriju Čagosa Sjedinjenim Državama na 50 godina, s mogućnošću produženja na dodatnih 20 godina, u zamjenu za američke Polaris podmornice koje su Britaniji date uz popust od 14 miliona dolara po podmornici.
Jedna od najvećih operacija prisilnog raseljavanja i ubijanja pod američko-britanskim pokroviteljstvom
Ali prepreka je bila velika… Čagos, taj prelijepi arhipelag, bio je naseljen hiljadama ljudi koji su se, naravno, protivili skrnavljenju svoje zemlje američkim vojnim prisustvom. Ono što se zatim dogodilo bilo je zastrašujuće. Godine 1968. započela je jedna od najvećih operacija prisilnog raseljavanja i ubistava pod američko-britanskom režijom.
O ovoj priči svjedoči i australski istraživački novinar John Pilger u svojoj knjizi “Sloboda sljedeći put” (Freedom Next Time).
Američki admiral Grantham i britanski službenik Sir Bruce Greatbatch izdali su tajnu naredbu za “čišćenje” arhipelaga Čagos. Naređeno je da stanovnici tiho napuste otoke britanskim brodovima – ali su odbili. Tada su krenule zastrašujuće metode.
Znalo se da su stanovnici Čagosa emocionalno i praktično vezani za svoje pse – koristili su ih za ispašu i čuvanje. Britanski vojnici su prikupili sve pse s otoka, zapalili velike peći i žive ih ispekli pred očima njihovih vlasnika. One koji su pokušali da se usprotive – pekli su zajedno s njima.
Zavladao je strah. Sljedećih dana, stanovnici su se budili i zatekli britanske vojnike kako ih izbacuju iz domova, koje bi potom potpuno spalili zajedno sa svim što se u njima nalazilo. Ljude su ostavljali pod vedrim nebom, bez skloništa. Hrana i voda su im uskraćeni.
Organizovana je kampanja izgladnjivanja, kojoj je prethodilo potpuno uništavanje domaćih životinja i zaliha hrane na otoku. Uslijed toga, oko 400 stanovnika Čagosa umrlo je od gladi. Na kraju, iscrpljeni i obespravljeni, preživjeli su bili primorani da pristanu na britanske uslove
Cijeli narod zgažen, raseljen, protjeran i ubijen
Stanovnici su se ukrcali na britanske brodove… a oni koji su bili bolesni — bačeni su na dno Indijskog okeana. Oni koji su stigli na Mauricijus nisu dobili državljanstvo. Ostali su beskućnici na ulicama, iako su nekad živjeli dostojanstveno među svojim narodom. Čak im je i pravo na rad oduzeto, pa mnoge djevojke s Čagosa nisu vidjele drugo rješenje osim samoubistva, želeći očuvati svoju čast.
Cijeli narod je zgažen, raseljen, protjeran i ubijen – sve kako bi Sjedinjene Američke Države mogle ostvariti svoju priliku da izgrade ogromnu bazu “Diego Garcia”, iz koje su američki avioni polijetali kako bi bombardovali Afganistan 2001. i Irak 2003. godine.
Kampanja za “pranje ugleda”
Ova tragedija odvijala se u potpunoj tišini krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina prošlog vijeka. A kad je istina počela izlaziti na vidjelo i došla do javnosti, američko i britansko Ministarstvo odbrane formirali su tajni odbor kako bi riješili “krizu javnih odnosa” izazvanu raseljavanjem i ubistvima stanovnika Čagosa.
Njihovo “rješenje”? Pružiti humanitarnu pomoć preostalim Čagosanima koje su britanski brodovi izbacili na Mauricijus, te preseliti neke od njih u Veliku Britaniju. Pokrenuta je kampanja za “pranje ugleda”, prikazujući britanske parlamentarce kako poziraju s djecom iz Čagosa, prodajući to javnosti kao “moralnu odgovornost Zapada” da zaštiti Čagosane od nasilja koje navodno trpe od “Afrikanaca” na Mauricijusu.
Otmica zemlje, progon i smrt — pa šaka pomoći
To je Zapad u svom čistom obliku. Osvoji tvoju zemlju, protjera te, a ako se pobuniš – ubije te. Hiljadu oružja visi iz devet prstiju, a jednim ti prstom dobaci šaku pomoći – ne iz humanosti, nego da ima čime oprati svoje ruke kad mu zločin ispliva na površinu.
“Ubijeni su hiljade, a jednog smo spasili od gladi” – pa neka hiljade završe na smeće historije, a svoje “herojstvo” izgrade od tog jednog kojem su dali komadić hljeba, nakon što su mu zbrisali cijelu porodicu.
Licemjerstvo današnjih vođa
Danas nam američki predsjednik svakih nekoliko minuta izlazi pred svijet, uvjeravajući nas kako žele mir, iako je ta Amerika i zapad svesrdno naoružavao Izrael i podržavao ga u svakom smislu. Ista zapadna prevara ponavlja se hiljadu puta – svaki put na isti način.
Masovno ubijanje, pa kap milostinje za one koji su preživjeli njihovu klanicu. Sve što žele je da Izrael završi svoj posao što brže – ubistva do istrebljenja – pa da kasnije mogu podići neki “muzej preživjelih”, spomenik ostacima naroda koji su raskomadali. A onda to prikazuju kao simbol svoje “civilizacije” – i na neki način, to i jeste – civilizacija brisanja i uništenja, dok ne ostane niko osim onih koji im služe.
Autor: Abde Fajd
Izvor: nasehoon.org
