Hadis o učenju Ajetul-kursije poslije svakog namaza bilježi imam Nesai u „Amelul jevmi vel – lejle“, Ibnu es – Sunni, Taberani i drugi, putem Muhammeda ibn Humejra, on od Muhammeda ibn Zijada elhanija, on od Ebu Umame, a on od Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem. Njegov isnad nije loš. Vjerodostojnim ga je ocijenio Ibn Hibban u knjizi o namazu, zatim Munziri, Ibn Abdul Hadi i Ibn Kesir. Ibn Dževzi je pretjerao pa je ovaj hadis spomenuo u svojoj knjizi o izmišljenim hadisima. U prenošenju ovog hadisa se izdvojio Muhammed ibn Humejr od Elhanija. To je razlog radi kojeg se može prigovoriti hadisu, a pogotovo kada se uzme u obzir govor Fesevija o Muhammedu ibn Humejru da nije jak. Međutim Ibn Mein je zastupio oprečan stav i rekao o njemu da je pouzdan. Imam Ahmed o njemu (Muhammedu ibn Humejru) kaže: „Ne znam o njemu osim hajr.“ Nesai kaže: „On nije loš.“ Tako da je hadis dobar, nije od jakih vjerodostojnih hadisa ali se prihvata zbog više stvari:
Prva: Činjenica da ga je imam Nesai zabilježio i nije ocijenio slabim. Zabilježio ga je u odabranim hadisima i ocijenio vjerodostojnim.
Druga: Hadis ne potpada pod hadise koji govore o temeljnim propisima.
Treća stvar: Izdvajanje pouzdane osobe u prenošenju hadisa se prihvata onda kada indirektni dokazi ukazuju da je on hadis dobro precizirao. A upravo je to ovdje slučaj sa Muhammedom ibn Humejrom, jer hadis ima svoje ševahide (druge hadise koji ga jačaju i potvrđuju) od Mugire ibn Šube, Ebu Mesuda i Alije ibn Taliba, radijellahu anhum, koji nisu vjerodostojni (tj. oni nisu vjerodostojni ali jačaju pomenuti hadis Umame).
Iz djela: “Fetve o namazu – odabrani stavovi šejha Sulejmana el Ulvana”
Prijevod: Put vjernika
Još fetvi o namazu čitaj ovdje.
