Čitao sam o hramu koji je sagradio Sulejman (neka je mir s njim), i da Jevreji trenutno traže njegove tragove, te da ga žele ponovo izgraditi na ruševinama džamije Al-Aksa. Šta je taj hram? Ima li on ikakvu svetost?
Hvala Allahu.
Prvo:
Hram koji se spominje u pitanju je ono što Jevreji nazivaju Solomonovim hramom.
Hebrejska riječ za hram znači “Božija kuća”.
Prema jevrejskim predanjima, Davud (mir neka je s njim) je bio taj koji je postavio temelje za izgradnju hrama, ali je umro prije nego što je započeta njegova gradnja. Njegov sin Sulejman (mir neka je s njim) je bio taj koji je sagradio hram na vrhu brda Moriah, poznatog kao plato svetilišta. Na tom mjestu se danas nalaze džamija Al-Aksa i Kupola na stijeni.
Hram ima posebno mjesto u srcima i umovima Jevreja, i oni tvrde da je to najvažnije mjesto bogoslužja, te da ga je Sulejman izgradio za njih i njihovu vjeru.
Drugo:
Nakon smrti Sulejmana (mir neka je s njim), njegova djeca su se posvađala i njegovo kraljevstvo se podijelilo na dva kraljevstva, od kojih je svako predvodio jedan od njegovih sinova.
Prvo kraljevstvo bilo je na sjeveru, i zvalo se Kraljevstvo Izraela ili Kraljevstvo Samarije; njegov glavni grad bio je Nablus.
Drugo kraljevstvo bilo je na jugu, i zvalo se Kraljevstvo Judeje; njegov glavni grad bio je Jerusalim (al-Kuds).
Sjeverno kraljevstvo Izrael uništeno je 721. godine prije nove ere.
Oko 150 godina kasnije, i drugo kraljevstvo, Judeja, je uništeno, a Jevreji su pokušali obnoviti svoje kraljevstvo i ponovo sagraditi hram.
U Encyclopaedia Britannica (izdanje iz 1926.) stoji: „Jevreji se nadaju da će okupiti svoj narod u Palestini, obnoviti jevrejsku državu, ponovo izgraditi Hram i uspostaviti prijestolje Davuda u Jerusalemu, kojim će vladati njegov potomak.“ Kraj citata.
Treće:
Ne postoji nijedna historijska knjiga niti vjerodostojan izvor koji potvrđuje da je Sulejman (mir neka je s njim) sagradio hram, niti postoji tačan i potvrđen datum te izgradnje. Ipak, navest ćemo kratak pregled historije navodnog hrama prema jevrejskim knjigama, a zatim objasniti da je Solomonov hram samo mit i da zapravo nikada nije postojao.
Onaj koji je postavio temelje hrama (prema jevrejskim izvorima) bio je Davud, mir neka je s njim, a onaj koji ga je sagradio bio je Sulejman, mir neka je s njim.
Gradnja je trajala sedam godina, a u gradnji je učestvovalo više od 180.000 ljudi.
Hram je prvi put uništio babilonski vladar Nabukodonosor 586. godine p.n.e.
Nekoliko desetljeća kasnije, Jevreji koji su bili u zarobljeništvu u Babilonu dobili su dozvolu da se vrate u Jerusalim, pa su se vratili i obnovili hram oko 521. godine p.n.e.
Zatim je hram ponovo uništen rukom Tita, sina rimskog cara Vespazijana – to je bilo drugo uništenje hrama.
Kako bi Jevreji zauvijek pamtili hram, njihovi rabini su uveli razne rituale koje svaki Jevrej mora obavljati da bi se prisjetio hrama: prilikom rođenja, smrti, vjenčanja, farbanja kuće i slično.
Drugo uništenje hrama dogodilo se devetog dana hebrejskog mjeseca Ab. Jevreji svake godine poste na taj dan u znak sjećanja.
Godine 135. n.e., u doba cara Hadrijana, grad je potpuno uništen i Jevreji su protjerani. Na njegovom mjestu sagrađen je novi grad pod imenom Aelia Capitolina. Taj naziv je ostao sve dok muslimani nisu ušli u grad za vrijeme vladavine halife Omera ibn el-Hattaba (neka je Allah zadovoljan njime), nakon čega je poznat kao al-Quds ili Bejtul-Makdis.
Godine 313. n.e., car Konstantin je prihvatio kršćanstvo i počeo graditi crkve. Prva je bila Crkva Uskrsnuća, a mjesto hrama je pretvoreno u smetlište – iz mržnje prema Jevrejima.
Jevreji su se raselili po svijetu zbog svoje izdaje, ubijanja poslanika i nepokornosti prema Bogu – kao što i sami Jevreji priznaju. Otišli su u Arabiju, Irak, Egipat i Evropu. Zaboravili su na Jerusalim i hram sve do 19. stoljeća, kada su ponovo počeli proučavati historiju u potrazi za tvrdnjama koje bi opravdale njihov povratak u Jerusalim.
Počeli su organizovati kongrese, a prvi cionistički kongres održan je u švicarskom gradu Bazelu 1897. godine pod vodstvom Theodora Herzla, sa ciljem osnivanja nacionalne države za Jevreje u Palestini, kako bi mogli ponovo izgraditi hram.
Jevreji tvrde da je Zid plača [koji se nalazi na zapadnoj strani džamije al-Aksa] ostatak Solomonovog hrama.
Takođe tvrde da se njihovo kraljevstvo može obnoviti samo povratkom u Jerusalim i obnovom hrama. Tvrde i da je džamija al-Aksa sagrađena na ruševinama hrama. To znači da, po njihovom mišljenju, džamija al-Aksa mora biti uništena da bi hram mogao biti obnovljen, a jevrejsko kraljevstvo uspostavljeno.
Oni također tvrde da je hram najsvetije mjesto na Zemlji.
Ovo je, ukratko, priča o hramu u koju Jevreji vjeruju.
Četvrto:
Postoji mnogo dokaza koji ukazuju na to da je pogrešno pripisivati izgradnju Hrama Sulejmanu (neka je mir s njim), i da je tvrdnja da je on gradio taj hram jedna od izmišljotina koje su Židovi izmislili. Dokazi za to su brojni, a neki od njih se mogu zaključiti čak i iz onoga što su sami Židovi napisali o hramu!
Ovi dokazi uključuju sljedeće:
1.
Ne postoji nijedan autentičan izvor koji dokazuje da je Sulejman (neka je mir s njim) izgradio ovaj hram. Časni Kur’an na više mjesta prenosi priču o Davudu i Sulejmanu, kao i priču o Sulejmanu i Belkisi, o pupavcu i mravu, te o džinnima – događaji koji su, čini se, manje važni od hrama. Pa zašto Kur’an ne spominje hram, ako je on bio toliko svet i važan kao što to tvrde Židovi?
2.
Taj hram se ne spominje nigdje osim u židovskim knjigama, čijem se sadržaju ne može vjerovati – uključujući i samu Bibliju. Mnogi židovski i kršćanski učenjaci i historičari priznaju da je Biblija bila izložena iskrivljavanju, izmjenama, dodacima i oduzimanjima, zbog čega je ne možemo smatrati pouzdanim historijskim izvorom. Ona nema lanac prenosilaca koji vodi do Musaa (neka je mir s njim) ili bilo kojeg drugog poslanika nakon njega, a njihova historija je u toj knjizi.
Što se tiče Knjiga o Kraljevima I i II – koje govore o hramu – Židovi tvrde da ih je napisao prorok Jeremija, ali to je netačno, jer događaji opisani u drugoj knjizi nadilaze Jeremijino doba, pa nije logično da je on njen autor. (Vidi: al-Madkhil ila al-Kitab al-Muqaddas, Habib Sa’id, str. 99)
Zbog toga su mnogi učenjaci i historičari izrazili sumnju u ove knjige.
Francuski učenjak dr. Maurice Bucaille navodi da učenjaci sumnjaju u historijsku vrijednost Knjiga o Samuelu i Knjiga o Kraljevima, jer miješaju historijske događaje s mitovima, sadrže brojne greške, a jedan događaj se često ponavlja dva ili tri puta.
(Dirasat al-Kitab al-Muqaddas fi Daw’ al-Ma‘arif al-Hadithah, str. 34)
Također, učenjaci sumnjaju u Knjige Ljetopisa (Chronicles), koje također spominju izgradnju Sulejmanovog hrama.
Mnogi židovski i kršćanski učenjaci sumnjaju u cijeli Stari zavjet i ne smatraju ga autentičnim. Među njima su Will Durant (autor Priče o civilizaciji), židovski filozof Baruch Spinoza, francuski doktor Maurice Bucaille i drugi.
Autor Enciklopedije Bejtul-Makdisa kaže: „Izgradnja hrama je stvar mita i mašte. Židovi su je pripisali našem gospodaru Sulejmanu, ali historija ne priznaje priču o gradnji hrama, i ne postoji nijedan izvor za to osim židovskih knjiga.“ (Kraj citata)
3.
Knjige Biblije koje govore o hramu međusobno se proturječe, što ukazuje da nisu svete knjige objavljene od Allaha, već ljudski zapisi koje su lažno pripisali Allahu.
Jedno od proturječja jeste da se u Prvoj knjizi o Kraljevima navodi da je broj Sulejmanovih nadglednika (šefova radova) bio 3.300 ljudi (Prva knjiga o kraljevima 5:14–16).
U Drugoj knjizi Ljetopisa, kaže se da ih je bilo 3.600 (Ljetopisi, 2:2, 18).
Tvrdnja da su ove knjige objava od Boga prorocima nakon Sulejmana nije održiva, jer ne može biti proturječja među božanskim objavama.
4.
Onaj ko prouči biblijske tekstove o izgradnji hrama bit će zapanjen i šokiran, te će sigurno zaključiti da je priča o njegovoj izgradnji mit i bajka bez osnove u stvarnosti.
Tekstovi opisuju ogroman objekat, jedan od najvećih u ljudskoj historiji. Materijali i broj radnika su pretjerani i nelogični.
Navodi se da je upotrijebljeno:
- 100.000 talenata zlata (što je oko 1.600 tona),
- 1.000.000 talenata srebra (16.000 tona),
- a količine željeza i bakra nisu ni navedene jer su tobože bile ogromne,
- dok je količina drva i kamena bila još veća.
U izgradnji je učestvovalo 180.000 radnika, od kojih je 30.000 poslano u Liban da sijeku drveće.
Nadgledalo ih je 3.600 ili 3.400 šefova (ovisno o verziji).
A kolika je bila veličina tog hrama?
Biblija navodi da je bio dug 60 lakata (oko 30 m), širok 20 lakata (10 m) i visok 30 lakata (15 m), dok je prednji trem bio 20 lakata dug i 10 lakata širok. (Prva knjiga o kraljevima 6; Druga knjiga Ljetopisa, 3)
Dakle, dimenzije: 30 m × 10 m × 15 m, površina 300 m², visina 4–5 spratova.
Ima li smisla da se za ovako mali objekat koristi toliki materijal i toliki broj radnika u toku sedam godina?
Ove laži i pretjerivanja imaju za cilj samo da daju lažnu veličinu ovom izmišljenom zdanju.
5.
Ni sami Židovi se ne slažu oko jednog hrama ili njegove lokacije. Samarijanski Židovi tvrde da je njihov hram bio u Nablusu, a ne u Jerusalemu. Drugi kažu da je bio u selu Beitin, sjeverno od Jerusalema. Treći tvrde da je bio na brdu Dan. Nijedna od tih građevina ne postoji niti su pronađeni tragovi.
6.
Oni koji spominju ove objekte potvrđuju da su potpuno uništeni. Jerusalim je razoren 70. godine nove ere, uključujući i hram. Tražiti građevinu koja je potpuno uništena prije dvije hiljade godina – besmisleno je.
7.
Historijski dokazi ukazuju da su Al-Aksu izgradili Ibrahim ili njegov unuk Jakub (mir s njima), stotinama godina prije Sulejmana. Nema smisla da bi Sulejman rušio zgradu koju je sagradio neki drugi vjerovjesnik radi gradnje drugog objekta na tom mjestu.
Buharija i Muslim prenose da je Poslanik ﷺ rekao:
“Koja džamija je prva sagrađena na Zemlji?”
On reče: “Mesdžidul-Haram.”
“Zatim koja?”
“Mesdžidul-Aksa.”
“Koliko je vremena prošlo između njih?”
“Četrdeset godina.”
(Buharija 3366; Muslim 520)
8.
Poštovanje hrama je stara paganska ideja prisutna u drevnim religijama Iraka, Sirije i Egipta. Oni su vjerovali da bogovi žive na nebu i ako silaze na zemlju, nastanjuju se samo u velikim kućama (hramovima).
Jedan istraživač koji je prešao iz judaizma u islam, Ahmad Sousa, rekao je da je ideja hrama pagansko-kananejskog porijekla, a ne izvorno židovska.
9.
Židovi su počeli iskopavanja ispod Al-Akse 1968. godine tražeći ostatke Sulejmanovog hrama.
Židovski arheolog Israel Flenkstein je izjavio da arheolozi nisu pronašli nijedan dokaz postojanja hrama, i smatrao je da je ideja o njegovom postojanju samo mit, izmišljen u trećem vijeku.
Američki arheolog Gordon Franz rekao je: “Nema dokaza da je hram bio ispod Al-Akse.” Na pitanje: “Gdje je onda bio hram?” Odgovorio je: “Ne znam. Niko ne zna.”
Pronađeni su ostaci iz perioda prije Davuda i Sulejmana, i drugi iz kasnijih vremena – što dokazuje da je hram samo mit.
Uzvišeni Allah kaže (tumačenje značenja):
“Pa teško onima koji svojim rukama pišu Knjigu, a zatim kažu: ‘Ovo je od Allaha’, da bi za to dobili nešto malo. Teško njima zbog onoga što njihove ruke napišu i teško njima zbog onoga što zasluže.”
(Sura El-Bekare, 2:79)
10.
Židovi tvrde da je Zid al-Burak (koji oni zovu Zid plača) dio njihovog hrama. Ova tvrdnja je opovrgnuta savremenim naučnim istraživanjima. Međunarodna komisija iz 1930. godine naučno i historijski je dokazala da Zid al-Burak pripada muslimanima.
11.
Nijedan historičar nije zabilježio da su muslimani, kada su ušli u Jerusalem za vrijeme Omera ibn el-Hattaba, uništili neki židovski objekt i na njegovom mjestu izgradili džamiju.
12.
Građevina za koju je dokazano da ju je Sulejman (mir s njim) obnovio kao bogomolju jeste Al-Aksa. Kršćanski historičar Ibn el-Ibri (umro 1286) kaže: “U četvrtoj godini svoje vladavine, Sulejman je počeo graditi Bejtul-Makdis, poznat kao Mesdžidul-Aksa.”
13.
Ako pretpostavimo da je hram postojao i da su Davud i Sulejman bili njegovi graditelji, onda muslimani imaju više prava na njega nego Židovi – jer su ga gradili poslanici za one koji su vjerovali u Boga, a ne za one koji su poricali poslanike i ubijali ih. Mi muslimani vjerujemo u Davuda i Sulejmana kao poslanike, a Židovi su ih nazivali običnim kraljevima i pripisivali im idolopoklonstvo.
14.
Poznato je da je Biblija napisana u vrijeme babilonskog ropstva, i vjerovatno su njeni autori dodali izmišljene priče o hramu kako bi potaknuli Židove na povratak u Jerusalem.
Zaključak:
Svi ovi dokazi – i još mnogi drugi – ukazuju da je priča o hramu izmišljotina koju su zapisali autori Biblije i pripisali Bogu, kako bi stvorili emocionalnu vezu Židova s Jerusalemom i podstakli ih da se vrate, pod izgovorom da se njihovo kraljevstvo ne može obnoviti bez obnavljanja tog navodnog hrama.
Za više informacija pogledajte:
- Al-Haykal al-Maz‘um bayna al-Wahm wa’l-Haqiqah, dr. Abd al-Nasir Qasim al-Farra
- Naqd al-Maza‘im al-Suhyuniyyah fi Haykal Sulayman, dr. Salih Husayn al-Raqab
A Allah najbolje zna.
Izvor: Islamqa.info
